De balans van geluk

Waarom lijkt geluk ons altijd weer te ontglippen? We ervaren het kortstondig en dan krijgt de waan van alledag alweer de overhand.

Er bestaat een vreemde overtuiging rond geluk.
Alsof het iets is wat zich nooit werkelijk laat kennen. Alsof het af en toe even door het leven beweegt, ons aanraakt, iets opent, en daarna weer verdwijnt naar een plek waar wij geen toegang toe hebben.

We herkennen het moment.
Een innerlijke verruiming. Een vanzelfsprekend ja. Een ervaring waarin het leven even heel precies op zijn plaats lijkt te vallen.
Daarna keert de gewone beweging van het bestaan terug en lijkt geluk opnieuw iets geworden wat we ons herinneren, in plaats van iets waarin we leven.

Zo kan het lijken alsof geluk geen vaste grond heeft.
Alsof het bestaat uit losse momenten die ons overkomen.
Toch denk ik dat het anders in elkaar steekt.

Geluk is geen toevalstreffer van het leven. Geluk bestaat. Niet alleen als een kort moment van vreugde, schoonheid of vervulling. Er bestaat een geluk dat dieper in het wezen kan worden verankerd. Een geluk dat niet afhankelijk is van een voortdurend kloppende buitenwereld, omdat het zijn bedding vindt in een innerlijke staat van rust.

Die rust is belangrijker dan we vaak beseffen.
Rust is de plek waar je jezelf weer kunt waarnemen zonder ruis. Waar het leven even niet door je heen jaagt. Waar je niet alleen reageert op wat er gebeurt, en weer voelt waar je vanbinnen aanwezig bent.
Wanneer die rust dieper in je wezen komt te liggen, verandert de aard van geluk.

Geluk hoeft dan minder vaak opgehaald te worden uit een ervaring buiten onszelf. Het krijgt een plaats in ons. Het wordt minder vluchtig, omdat wij minder vluchtig aanwezig zijn in onszelf.

Daar begint geluk te verankeren.
Als een innerlijke bedding waarin het lichte kan blijven bestaan, terwijl het leven blijft bewegen.
Want alles beweegt.

Ons lichaam beweegt. Onze aandacht beweegt. Onze binnenwereld beweegt. Het leven zelf is een voortdurende beweging richting evenwicht. Nooit statisch, nooit af, nooit volledig vastgezet in één vorm.
Ook ons wezen zoekt die beweging naar balans.

Wanneer je naar het yin-yangteken kijkt, zie je geen perfecte verdeling die stil ligt. Je ziet een beweging. Twee krachten die elkaar raken, dragen, doordringen en in vorm houden. Het licht bestaat in samenhang met het donker. Het donker bestaat in samenhang met het licht. Ze vormen een samenstelling binnen een geheel.
Dat beeld zegt iets wezenlijks over geluk.

Zolang geluk alleen wordt gezocht in het lichte deel van het leven, blijft het kwetsbaar. Dan moet het leven telkens een bepaalde kant op bewegen voordat geluk gevoeld kan worden. Dan wordt geluk afhankelijk van vervulling, bevestiging, harmonie, gezondheid, helderheid, succes, liefde, rust om je heen. Zodra het leven een andere beweging maakt, lijkt geluk uit beeld te verdwijnen.

Toch verdwijnt geluk dan niet.
Vaak verdwijnen wij uit de plek waar geluk gedragen kan worden.

We bewegen mee naar de rand van de ervaring. Naar de bovenlaag van wat prettig is of minder prettig voelt. Naar de golf zelf, in plaats van naar het punt van waaruit de golf waargenomen kan worden.
Daarom is balans zo wezenlijk.

Geluk dat blijft vraagt een innerlijke positie van waaruit je het geheel kunt ervaren zonder je middelpunt te verliezen.
Dat middelpunt is geen neutrale leegte.
Het is levend.
Het is voelend.

Het is de plek in jou waar rust, helderheid en aanwezigheid samenkomen. Een innerlijk balanspunt waarin het leven door je heen mag bewegen, zonder dat je diepste zijn voortdurend meegetrokken wordt naar iedere buitenrand.

Er komt een moment waarop zichtbaar wordt dat je niet alleen naar de wereld kijkt, maar dat je de wereld mede vormt door de manier waarop je kijkt, en in dat moment ontstaat er ruimte.
Ruimte om te ervaren dat jouw perspectief beweeglijk is, dat het gevormd is en zich dus ook opnieuw kan vormen.

Vanuit dat punt krijgt geluk een andere kwaliteit.
Het wordt stiller en ruimer.
Het hoeft niet steeds te pieken om echt te zijn.
Het hoeft niet alles te overstralen om aanwezig te blijven.
Het wordt een innerlijk licht dat zijn plaats kent.

Juist daar ontstaat iets bijzonders. Je kunt de lichte kant van het leven dieper ontvangen, omdat je haar niet hoeft vast te houden. Je kunt schoonheid toelaten zonder haar meteen te beschermen. Je kunt vreugde voelen zonder haar te willen bewaren als bewijs dat het goed gaat. Je kunt dankbaarheid ervaren terwijl niet alles perfect is.
Geluk wordt dan een staat van zijn die door je heen kan bewegen.

Het mag zich verdiepen in je lichaam, in je bewustzijn, in de manier waarop je het leven ontmoet.
En tegelijk krijgt ook de andere kant van het bestaan een plaats. Niet als onderwerp om in te blijven hangen. Niet als zwaartepunt van je leven. Eerder als onderdeel van de volledige werkelijkheid waarin je leeft.

We zijn mensen.
Er beweegt altijd iets mee.
Een vraag. Een verlangen. Een herinnering. Een overgang. Een stuk leven dat nog geen vorm heeft gevonden. Een afscheid dat nog natrilt. Een keuze die nog rijpt. Een lichaam dat aandacht vraagt. Een toekomst die zich nog niet laat zien.
Geluk komt niet pas zodra alles helder, afgerond en volledig in harmonie is; het is er al.

Door te wachten op volledigheid, of tot het moment dat we onszelf toestemming geven om gelukkig te zijn, plaatsen we geluk aan het einde van een weg die steeds opnieuw langer wordt.

Het leven is zelden gemakkelijk. Misschien komt dat ook doordat we vaak streven naar een vorm van perfectie die niet werkelijk bij het leven past. Perfectie is een vreemde vorm van onbalans, omdat ze geen beweging meer verdraagt en de stroming van het leven vastzet. Misschien is dat wel de reden dat perfectie niet bestaat: leven is bewegen.

Geluk leeft dichter bij het midden.
Daar waar het leven mag bewegen en jij niet steeds je innerlijke plaats verlaat.
Misschien is dat de diepere verschuiving: geluk zoeken we vaak als een staat waarin alles goed voelt, terwijl geluk zich juist kan verdiepen wanneer we meer van het leven kunnen toelaten zonder het licht in onszelf kwijt te raken.

Dan is geluk niet langer een streven of iets om op te hopen.
Het wordt een staat van zijn.
Een plek van waaruit je leeft.

Een stille, heldere aanwezigheid waarin je voelt dat het bestaan niet perfect hoeft te zijn om prachtig te kunnen zijn.
Vanuit dat midden ontstaat lichtheid. Een lichtheid die niet gemaakt is. Geen opgelegde positiviteit. Geen voortdurende gerichtheid op het mooie. Een natuurlijke lichtheid die ontstaat wanneer je niet langer alle bewegingen van het leven hoeft te corrigeren voordat je gelukkig mag zijn.

Je neemt je plaats in.
Midden in het geheel.
En ergens in dat geheel kies je waar je rust.
Dat is voor mij het beeld van de stoel in het witte deel van het yin-yangteken.

Het hele teken is aanwezig. Alles hoort bij de vorm. Alles beweegt in samenhang. En toch staat jouw stoel in het licht.
Van daaruit zie je meer.
Je hoeft het donker niet groter te maken dan het is.
Je hoeft het licht niet kleiner te maken om trouw te blijven aan alles wat ook bestaat.
Je rust in het deel waar jouw wezen zich opent, waar je adem ruimer wordt, waar geluk niet langer een bezoeker is, maar een plaats in jou heeft gevonden.

Misschien is diep geluk precies dat: een plek gevonden hebben van waaruit je het leven kunt blijven ervaren zonder het licht te verlaten.

Het is er allebei, je draagt het allebei in bewustzijn en vanbinnen rust je in het licht.