Meloen likeur van een onverwachte oogst

Dit jaar had ik helemaal niet gerekend op een oogst aan meloenen. Ik had wat zaadjes in potjes gestopt en tot mijn verrassing kwamen ze op. De zomer werd heet en de planten groeiden uitbundig. Er verschenen bloemen, daarna kleine meloenen en uiteindelijk lagen er ineens meerdere tussen het groen.

Alleen was ik wat laat begonnen. De warmte gaf ze volop kans om te groeien, maar tegen de tijd dat de zomer op zijn einde liep, hadden een paar meloenen hun natuurlijke groeiritme waarschijnlijk net niet helemaal kunnen afmaken. Ze werden groot, alleen niet allemaal rijp en zoet.

Een paar dagen eerder had ik peren uit de tuin op inmaakbrandewijn gezet. Peren, suiker, brandewijn en tijd. In december wil ik de eerste likeur proeven. En terwijl ik naar die onrijpe meloenen keek, ontstond vanzelf een nieuw experiment: wat gebeurt er als ik hier likeur van maak?

Ik weet niet of het lekker wordt. Dat is juist een deel van de lol.

Morgen haal ik extra potten en brandewijn. Eén pot voor Conference-peren, één voor Doyenné du Comice en één voor de meloenen die überhaupt een verrassing waren. In december zetten we ze naast elkaar en gaan we proeven.

Terwijl we hierover praatten, realiseerde ik me dat in dat kleine plan eigenlijk heel Zen Isle zit.

Oogsten wat er is, ermee creëren, nieuwsgierig zijn naar wat eruit ontstaat en het vervolgens samen proeven.

Bewust leven betekent ook dat niet alles volgens plan verloopt. Het zit juist ook in opmerken wat er werkelijk voor je ligt. In kijken, voelen, ideeën krijgen, ermee spelen en ontdekken wat er kan ontstaan.

De natuur levert daar voortdurend materiaal voor. Soms precies zoals je had gehoopt. Soms groeit uit een paar zaadjes onverwacht een hele verzameling meloenen die nét niet rijp wordt.

En die kan zomaar het begin zijn van een heel goede winteravond.